«فرماندهی بیدرجه»؛ مدیریت در میدان
به گزارش خبرنگار گروه سیره امامین انقلاب خبرگزاری رسا، یکی از ویژگیهای برجسته مدیران راهبردی، حضور مؤثر در صحنههای تصمیمسازی بدون نیاز به نمایش رسانهای است. بسیاری از شخصیتهای اثرگذار تاریخ انقلاب اسلامی، بیش از آنکه با عنوان و جایگاه رسمی شناخته شوند، با میزان تأثیرگذاری خود در مقاطع حساس شناخته میشوند. در چنین الگویی، مسئولیت، مقدم بر عنوان و انجام تکلیف، مهمتر از دیده شدن است.
کتاب «در مسیر پدر» در دومین روایت خود با عنوان «فرماندهی بیدرجه» تلاش میکند تصویری از این سبک مدیریت ارائه دهد؛ مدیریتی که نویسندگان کتاب آن را در نقشآفرینی آیتالله سیدمجتبی حسینی خامنهای در مسائل راهبردی منطقه و محور مقاومت روایت کردهاند. ویژگی مشترک همه این روایتها آن است که از حضور در متن حوادث سخن میگویند، نه از حضور در قاب رسانهها؛ حضوری که از نگاه راویان، بر پایه اعتماد رهبر شهید انقلاب شکل گرفته و در مهمترین پروندههای سیاسی و امنیتی منطقه استمرار یافته است.
«فرماندهی بیدرجه»
او، سردار قاسم سلیمانی و سیدحسن نصرالله بارها جلسات سهنفره میگذاشتند. او را رهبر شهید انقلاب به نمایندگی از خود به جلسه میفرستاد. موضوع جلسات هم مشخص بود؛ مسائل منطقه و محور مقاومت.
گاهی این جلسات، بین او و سیدحسن دونفره میشد و ساعتها طول میکشید. او که در قامت یک فرمانده نظامی و راهبردی، چنین اشراف و پیگیری پیرامون محور مقاومت دارد و بارها از طرف رهبر انقلاب به عنوان نماینده در جلسات مهم سیاسی و نظامی حضور داشته است، همان بزرگ متواضعی است که بهتازگی، رهبری جمهوری اسلامی را عهدهدار گشته است: آیتالله سیدمجتبی خامنهای.
برگرفته از روایت حجتالاسلام والمسلمین علوی گرگانی (نواده مرحوم آیتالله سیدمحمدعلی علوی گرگانی)
منبع: خبرگزاری آنا.
روایت دوم کتاب، تصویری متفاوت از مفهوم فرماندهی ارائه میدهد. در این روایت، فرماندهی نه با درجه نظامی تعریف میشود و نه با جایگاه رسمی؛ بلکه با میزان اعتماد، مسئولیتپذیری و حضور در حساسترین عرصههای تصمیمسازی معنا پیدا میکند. اگر در روایت نخست، سخن از همسویی فکری و سیاسی با رهبر شهید انقلاب بود، این بخش، از ترجمان عملی همان اعتماد در میدان سخن میگوید.
آنچه در این روایت برجسته میشود، حضور در جلسات راهبردی و پیگیری مستمر مسائل منطقه است؛ حضوری که بنا بر نقل کتاب، نه از جایگاه تشریفاتی، بلکه از جایگاه نمایندگی رهبر شهید انقلاب صورت میگرفت. از این منظر، «فرماندهی بیدرجه» تنها یک عنوان ادبی نیست، بلکه توصیفی از مدیریتی است که اثرگذاری آن وابسته به نشانها و عناوین رسمی نیست.
کتاب «در مسیر پدر» با کنار هم قرار دادن این روایتها، تلاش دارد نشان دهد که برخی نقشهای اثرگذار در تاریخ انقلاب اسلامی، در سکوت رسانهای و به دور از هیاهو شکل گرفتهاند. روایت دوم نیز در همین چارچوب، بر این نکته تأکید دارد که مسئولیتهای بزرگ، گاه بدون آنکه در معرض افکار عمومی قرار گیرند، در پشت صحنه تحولات راهبردی دنبال میشوند و همین ویژگی، یکی از ابعاد شخصیت مدیریتی آیتالله سیدمجتبی حسینی خامنهای را از منظر نویسندگان کتاب ترسیم میکند.