درخواست محاکمه آمریکا و رژیم صهیونیستی در دیوان کیفری بینالمللی
به گزارش خبرنگار سرویس فرهنگی و اجتماعی خبرگزاری رسا، لایحه حقوقی ویژه نقض حقوق کودکان در جریان تجاوزات و حملات نامشروع و غیرقانونی رژیم آمریکایی_صهیونی، علیه جمهوری اسلامی ایران
گیرندگان:
دبیرکل محترم سازمان ملل متحد
رئیس محترم شورای امنیت سازمان ملل متحد
رئیس محترم شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد
دادستان محترم دیوان کیفری بینالمللی
نماینده ویژه دبیرکل برای کودکان و مخاصمات مسلحانه
از سوی: جمعی از فعالان فرهنگی و حقوق کودکان در جمهوری اسلامی ایران
موضوع: درخواست بررسی فوری نقضهای جدی حقوق بینالملل بشردوستانه و حقوق کودکان در نتیجه حملات نظامی ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونی علیه ایران (۹ اسفند ۱۴۰۴ تا ۱۰ فروردین ۱۴۰۵)
مقدمه
این لایحه بهاستناد اصول بنیادین حقوق بینالملل، بهویژه کنوانسیون حقوق کودک (۱۹۸۹) و پروتکل اختیاری آن در مورد مشارکت کودکان در مخاصمات مسلحانه (۲۰۰۰) ، کنوانسیونهای چهارگانه ژنو ۱۹۴۹ و پروتکل اول الحاقی (۱۹۷۷) ، اساسنامه رم دیوان کیفری بینالمللی (۱۹۹۸) و قطعنامههای شورای امنیت درباره کودکان و مخاصمات مسلحانه (مانند قطعنامه ۱۶۱۲، ۱۸۸۲، ۱۹۹۸، ۲۴۲۷) تنظیم شده است.
با تأسف عمیق، گزارشهای میدانی و مستندات موجود حاکی از آن است که در جریان حملات نظامی گسترده علیه ایران در بازه زمانی یادشده، کودکان بهطور مستقیم و غیرمستقیم قربانی نقضهای فاحش حقوق بشردوستانه شدهاند.
بخش اول: کشتهشدن گسترده کودکان در حملات مستقیم به اماکن غیرنظامی
۱. بر اساس مستندات پیوست، در جریان این حملات بیش از ۵۰۰ زن و کودک جان خود را از دست دادهاند. از این میان، دستکم ۱۷۰ کودک در بمباران دبستان دخترانه در شهر میناب در حال تحصیل شهید شدهاند.
۲. این اقدام مصداق بارز نقض ماده ۵۱ پروتکل اول الحاقی به کنوانسیونهای ژنو (حمایت از جمعیت غیرنظامی) و نقض ماده ۳۷ کنوانسیون حقوق کودک (حمایت از کودکان در برابر کلیه اشکال بیاحترامی و آسیب) است.
۳. حمله به مدرسه در زمان فعالیت آموزشی، جنایت جنگی بر اساس ماده ۸(۲)(ب)(ix) اساسنامه رم (حمله عمدی به ساختمانهای مذهبی، آموزشی، بیمارستانی و خیریه) محسوب میشود.
بخش دوم: حمله به مراکز درمانی و ممانعت از امدادرسانی به کودکان مجروح
۴. بر اساس گزارشها، ۲۷۵ مرکز بهداشتی و ۲۵ بیمارستان و ۱۷ مرکز هلال احمر و ۹۵ خودروی امدادی هدف حمله قرار گرفتهاند.
۵. ۲۶ نفر از کادر درمان (شامل پزشکان و امدادگران) کشته و بیش از ۱۱۲ نفر مجروح شدهاند. این حملات بهویژه به کودکان مجروحی که نیازمند مراقبت فوری بودهاند، آسیب جبرانناپذیری وارد کرده است.
۶. این اقدامات نقض آشکار مواد ۱۸، ۱۹ و ۲۰ کنوانسیون چهارم ژنو (حمایت از بیمارستانها و مجروحان) و ماده ۲۴ کنوانسیون حقوق کودک (حق برخورداری از بالاترین استانداردهای ممکن سلامت) است.
بخش سوم: تخریب زیرساختهای حیاتی و تأثیر بر بقا و رشد کودکان
۷. تخریب مخازن آب شیرین در جنوب کشور ، خطوط انتقال برق و انرژی ، مراکز ذخیره مواد غذایی و آتشسوزی عمدی مخازن سوخت در اطراف تهران که منجر به انتشار گازهای سمی شده، بهطور مستقیم سلامت میلیونها کودک را تهدید کرده است.
۸. این اقدامات نقض ماده ۵۴ پروتکل اول ژنو (حمله به تأسیسات ضروری برای بقای جمعیت غیرنظامی) و مواد ۶ و ۲۷ کنوانسیون حقوق کودک (حق بقا و رشد) است.
بخش چهارم: تخریب مراکز آموزشی و کودکان
۹. تخریب بیش از ۷۲۳ مرکز آموزشی در ایران، نقض حق آموزش کودکان (ماده ۲۸ کنوانسیون حقوق کودک) و ممنوعیت حمله به تأسیسات غیرنظامی (ماده ۵۲ پروتکل اول ژنو) است.
۱۰. بمباران دبستان دخترانه میناب علاوه بر جنایت جنگی، نقض ماده ۳۸ کنوانسیون حقوق کودک (تعهد دولتها به احترام به قوانین بشردوستانه بینالمللی برای حمایت از کودکان) است.
بخش پنجم: تخریب میراث فرهنگی و تأثیر بر هویت کودکان
۱۱. تخریب یا آسیب به بیش از ۱۲۰ اثر فرهنگی و تاریخی ، از جمله آثار ثبتشده در یونسکو، نقض کنوانسیون لاهه ۱۹۵۴ و پروتکل اول ژنو (ماده ۵۳) است. محرومیت کودکان از میراث فرهنگی، آسیب روانی عمیق و تهدید هویت فرهنگی آنان محسوب میشود.
درخواستها
بر اساس موارد فوق، از نهادهای بینالمللی درخواست میشود:
۱. تشکیل فوری هیئت حقیقتیاب مستقل و بیطرف برای بررسی کلیه جنایات علیه کودکان در بازه زمانی یادشده؛
۲. صدور قطعنامه محکومیت علیه ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی به دلیل نقضهای جدی حقوق کودکان؛
۳. ارجاع پرونده به دیوان کیفری بینالمللی برای بررسی جنایات جنگی، بهویژه حملات به مدارس، بیمارستانها و اماکن مسکونی؛
۴. درج نام ایالات متحده و رژیم صهیونیستی در گزارش سالانه دبیرکل سازمان ملل درباره کودکان و مخاصمات مسلحانه (فهرست شرم)؛
۵. اتخاذ تدابیر پیشگیرانه الزامآور برای جلوگیری از تکرار چنین حملاتی علیه کودکان ایران؛
۶. حمایت بینالمللی برای جبران خسارات جسمی، روانی، آموزشی و فرهنگی واردشده به کودکان ایرانی از طریق صندوقهای بینالمللی؛
نتیجهگیری
حفظ اعتبار نظام حقوقی بینالمللی و کرامت انسانی، مستلزم پاسخگویی به این جنایات علیه آسیبپذیرترین قشر جامعه یعنی کودکان است. سکوت در برابر این نقضهای فاحش، بهمعنای تداوم بیکیفری و تشویق مرتکبان به تکرار چنین فجایعی در آینده خواهد بود.
امضاکنندگان
جمعی از فعالان فرهنگی و حقوق کودک در ایران