گنجایش خیابانها برای طنین حماسه ملت کافی نبود

به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا در خراسان، اینجا مشهد است صدای رسای مجاوران و زائران امام علی بن موسی الرضا علیه السلام، ولی نعمت این کشور که همچون نگینی تابنده بر انگشتر ایران می درخشد و نور را بر تارک تاریکی و ظلمت فرود می آورد.

این حضور بی مثال تاریخی در این سرزمین یاد استقبال باشکوه و بی نظیر مردمان نیشابور از عالم آل محمد را در خاطرم زنده کرد که با حدیث شریف سلسله الذهب، تنها مأمن انسان را دژ مستحکم خداوند قادر متعال بیان کرد و تا ابد آن را برای مردم این سرزمین ضمانت کرد. آری امروز ایران و ایرانیان در پناه خدا مقابل دشمن خدا به عزت و اقتدار ایستاده اند و هراسی از جلال و جبروت قادرِ جبار به دل دشمنان انداخته اند.

لطفا برای فراخوان بعدی خیابان ها را بزرگ تر کنید!

لطفا برای فراخوان بعدی خیابان ها را بزرگ تر کنید این شهر برای بزرگی مردم کوچکتر از آن است که حماسه حضور آنان را نشان دهد! هنوز فرمان حمله نداده است که اینگونه به خیابان ها ریخته اند! وای اگر خامنه ای اذن جهادشان دهد.

همه آمدند از انقلابی تا وطن پرست، همه اقشار و افکار به خط شدند تا دشمن را مایوس کنند، از آنکه 47 سال پای این نظام خون دلها خورده نمی گویم! سخن از کسانی است که دلخور و به وضع معیشت و کسب و کارشان معترض هستند اما برای وطنی که میراث آباء و اجدادی آنهاست قدم به خیابان گذاشتند تا بگویند ذره ای از خاک بیابان را هم به دشمن نمی دهند!

پیروجوان، زن و مرد، کودک و خرسال حتی مریض و ناتوان بر روی ویلچر با هر سلیقه و فکر و موقعیتی دوشادوش یکدیگر آمدند تا نیش مارهای دوش ضحاک دوران را کشیده، به حضوری پرشور دشمن را از فکر تجاوز عقب رانده و پیام مقاومت و ایستادگی خویش را بر سر او فریاد بزنند.

بسیاری قبل از شروع راهپیمایی راه افتادند تا پیش قراول سپاه علی زمان باشند، جمع انبوهی در خیابان نه راه پس داشتند نه پیش اما پشیمان نبودند بلکه با مشت های گره کرده، برائت خویش از مستکبران و ظالمان و دشمنان دین و وطن را اعلام کردند. در میان سیل جمعیت در فشار شدیدِ حضوری گسترده، بارها از آنها خواسته شد بر جای خویش ایستاده و حرکت نکنند! خیابان ها ظرفیت این مقدار شور و شعور در پاسخ به ندای حضور امام جامعه را ندارد.

عده ای هم که ساعتی بعد از شروع راهپیمایی به واسطه فزونی جمعیت هنوز فرصت حضور در مبدا و حرکت به سوی مقصد را نیافتند از کوچه و خیابان های اطراف خود را به سوی حرم مطهر رضوی گسیل داشتند تا در کنار قطره های باران مردم، خود را به دریای زلال آنان برسانند. جمع های کوچه های اطراف همچنان که استوار به سمت مسیر اصلی قدم بر می داشتند از شور و شعار غافل نبودند گویا ذکر می گویند اما نه زیر لب، بلکه با صدایی رسا از گلویی که بغض و کینه از دشمن را در خود پرورانده است.

دشمن اگر فکر پلید بلعیدن ایران را به سر داشته است اکنون دریافته که بخشی از این جمعیت برای بلعیدن بساط ظلم و جورش کفایت می کند تا از هستی ساقط شود.

ما ملت امام حسینیم مرگ بر آمریکا، این صدای بلند کودکی 8 ساله بود که بی توجه به اطرافش با شور و هیجانی وصف نشدنی مدام فریاد می زد تا بگوید سرشت پاک کودک این سرزمین نیز دشمن ستیز است و قدم در راه حسین علیه السلام بر می دارد.

از آن پیرمردی که اول صبح پرچم را همچون شنلی بر قامت خویش گره زده و با دوچرخه عزم مبدا فریضه 22 بهمن را داشت تا آن کودکی که پرچم به دست نیم تنه خویش را از شیشه اتومبیل بیرون رانده و با ذوق شعار می داد تا آن موتوری که اسپیکرش سرودهای قدیمی انقلاب را پخش می کرد، از آن وانتی که جمعی خانوادگی با عکس های امام و رهبری و نیز پرچم سه رنگ وطن را به سوی مسیر راهپیمایی حمل می کرد همگان برای خدا و دین او، برای دفاع از قرآن و مسجد سوخته، برای کودک سه ساله تا جوانی که یا زنده سوخت یا سر از تنش جدا شد، برای نظام و انقلاب و در نهایت حمایت از امام و رهبر جامعه به میدان آمد و دشمن را مایوس کرد.

اکنون نوبت دولتمردان است که با کار و تلاش مضاعف، بهره از نیروی جوان انقلابی و علم و عمل توام، توجه به فرامین رهبری و شنوایی از دلسوزان و دوستان نظام یأس و نا امیدی را از این مرز و بوم بیرون رانده و امید را در دل مردمانش بیش از پیش زنده و پاینده سازد./933/

جواد رستمی