سایه سنگین غفلت بر مزار فخرِ تشیع

به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا در کاشان، شهر کاشان در حافظه تاریخی ایران، نه‌تنها به میهمان‌نوازی، بلکه به واسطه پرورش اندیشمندان و فقیهان بزرگ نیز شناخته می‌شود با این همه، در سال‌های اخیر سایه‌ بی‌توجهیِ برخی نهاد‌های مسئول بار‌ها بر بخشی از میراث ارزشمند این شهر افتاده و در نتیجه، نوعی ناهماهنگی و تناقض در شیوه‌ی مواجهه با میراث معنوی و تاریخی آن به چشم می‌خورد، در حالی که کاشان همواره به میزبانی از نوادگان اهل بیت (علیهم السلام) افتخار می‌کند، وضعیت مزار «سید ابوالرضا ضیاءالدین فضل‌الله راوندی»، یکی از برجسته‌ترین مشایخ بزرگ شیعه در قرن ششم هجری، گویای غفلتی غیرقابل توجیه است.

سید ابوالرضا راوندی (ره) تنها یک عالم نیست، او امام‌زاده‌ای است که نسبش با دوازده واسطه به امام حسن مجتبی (علیه السلام) می‌رسد و در تاریخ تشیع، چهره‌ای درخشان و صاحب‌نام محسوب می‌شود، جایگاه علمی او به قدری والاست که رهبر شهید انقلاب در دیدار مردم کاشان، صراحتاً بر اهمیت نام و یاد او در کنار بزرگانی همچون قطب راوندی تأکید فرمودند: «من مقیّدم در هر منطقه‌ای روی نام پُرافتخار مفاخر و چهره‌های علمی و فرهنگی آن شهر تکیه کنم… بزرگان و شخصیت‌های برجسته علمی در فقه و حدیث مثل قطب راوندی، یا قبل از او، سیدابوالرّضا فضل‌اللَّه راوندی بودند.»

کاشان به «مهمان‌نوازی» شهره است، اما این فرهنگِ ستودنی، گویی در قبال این شخصیتِ والا و ریشه‌دار، به فراموشی سپرده شده است.

 چرا مزارِ شخصیتی که هویت فرهنگی و دینی این دیار را در قرون گذشته غنا بخشیده، باید فاقد بارگاه و سامان‌دهی مناسب باشد؟ این در حالی است که بسیاری از بقاع متبرکه در اقصی‌نقاط کشور از امکانات و ابنیه مناسب برخوردارند،گویی غربت، میراثی است که از جد مظلومش، امام حسن (علیه‌السلام)، به او رسیده است.

رئیس اوقاف و امور خیریه، رئیس میراث فرهنگی، فرماندار و امام جمعه کاشان باید پاسخ گو باشند، نمی‌توان با ادعای ارادت به اهل بیت (علیهم‌السلام) و مفاخر دینی، شاهد مهجور ماندنِ مزار یکی از نوادگانِ مستقیم امام حسن مجتبی (علیه‌السلام) بود.

این یک مطالبه عمومی است که انتظار می‌رود مسؤولین با عبور از وعده‌های مرسوم، طرحی جامع برای سامان‌دهی و احداث بارگاهی در خور شأنِ «سید ابوالرضا راوندی» در دستور کار قرار دهند، این اقدام، نه تنها ادای دین به یک شخصیت علمی، بلکه صیانت از هویت تاریخی و فرهنگی شهر کاشان است.

چگونه شهری که برای کوچک‌ترین جاذبه‌های گردشگری‌اش بازاریابی می‌کند، مزار شخصیتی را که با دوازده واسطه به امام حسن مجتبی (علیه السلام) می‌رسد، به حال خود رها کرده است؟ عدم وجود بارگاهی در خورِ شأن او بیش از آنکه شبیه به سادگیِ زاهدانه باشد، بازتابی از یک «شکاف مدیریتی» است که میان شعار‌های فرهنگی و واقعیت‌های میدانی فاصله انداخته است.

این گزارش، اتمام حجتی است با مسؤولانی که نانِ شهرت مفاخر کاشان را می‌خورند، اما برای حفظ حرمت آنها قدمی برنمی‌دارند، مردم و دلسوزان فرهنگ، بیش از این تحمل نخواهند کرد که مزار «سید ابوالرضا راوندی» قربانیِ بی‌کفایتی و بوروکراسی‌های اداری شود.

 اگر توان مدیریت و سامان‌دهی دارید، بسم‌الله، و گرنه صندلی‌های خود را به کسانی واگذار کنید که فرق «مفاخر ملی» را با «ویرانه» می‌فهمند! /۱۳۰۷/

خبرنگار: محمد ملک آبادی