یادمان شهدای محله دروازه ری قم؛ زنده‌ترین سند بر جنایات جنگ رمضان و ایثارگری مردم قم

به گزارش خبرنگار سرویس حوزه و روحانیت خبرگزاری رسا، در شهر مقدس قم، شهر علم و عرفان و مهد پرورش نخبگان دینی، محلاتی وجود دارند که هر دیوار و کوچه‌ آن‌ها، داستانی از ایثار، فداکاری و مقاومت را در خود پنهان کرده است. محله «دروازه ری» یکی از این محلات کهن در قم است که تاریخ پرفراز و نشیبی را پشت سر گذاشته است. این محله نه تنها به عنوان کانون زندگی مردمی زحمتکش شناخته می‌شود، بلکه به عنوان یکی از کانون‌های پرتلاش مقاومت در برابر تجاوزگران خارجی نیز یاد می‌شود. یادمان شهدای این محله، که اخیراً با همت و تلاش خالصانه گروه جهادی «مروجان نهج‌البلاغه» و با یاد و نام شهدای جبهه مقاومت بازسازی و نوسازی شده است، نمادی از پیوند ناگسستنی میان «ما» و «آن‌هاست». این یادمان تنها یک بنای فیزیکی نیست؛ بلکه روایتی زنده از جنایات وحشیانه دشمنان در «جنگ رمضان» و فداکاری‌های مردمی است که جان خود را در خانه‌هایشان فدا کردند.

بازگشت به روزهای تلخ جنگ رمضان

برای درک عمق این یادمان، باید نگاهی به وقایع «جنگ رمضان» بیندازیم. در آن روزهای تلخ، رژیم صهیونیستی به همراه متحد شرور خود، ایالات متحده آمریکا، حملاتی وحشیانه و غیرانسانی را علیه ایران آغاز کردند. این حملات که ماهیت تهاجمی و غافلگیرانه داشت، نه تنها پایگاه‌های نظامی، بلکه خانه‌های بی‌گناه مردم، مدارس، بیمارستان‌ها و اماکن عمومی را هدف قرار داد. محله دروازه ری قم، متأسفانه یکی از کانون‌های این حملات ویرانگر بود. در این حمله، کودکان، زنان و مردانی بی گناه به شهادت رسیدند.

شهیدانی که شاید در لحظات آخر، در آغوش فرزندان یا والدین خود بودند و ناگهان، آسمان خانه‌هایشان به زمین فرود آمد. این شهدا، «مظلوم» و «بی‌گناه» بودند. آن‌ها نه سلاحی در دست داشتند و نه قصد تهاجمی داشتند؛ آن‌ها تنها به دنبال زندگی بودند، اما سرنوشت آن‌ها را به بازیچه‌ای در دست دشمنان اسلام تبدیل کرد. امروز، وقتی گروه جهادی «مروجان نهج‌البلاغه» در این محله حضور می‌یابد، تنها به بازسازی یک بنای فرسوده نمی‌پردازد، بلکه دارد زخم‌های کهنه تاریخ  را می بندد و یادآور می‌شود که این خاک، با خون پاک این عزیزان آبیاری شده است.

نقش گروه جهادی مروجان نهج‌البلاغه در زنده نگه داشتن یاد شهدا

گروه جهادی «مروجان نهج‌البلاغه» با تکیه بر آموزه‌های دینی و با الهام از سیره اهل بیت (ع)، تصمیم گرفت تا با اقدامی فرهنگی و هنری، یاد و خاطره این شهدای مظلوم را در ذهن نسل جدید و حتی نسل حاضر زنده نگه دارد. اقدام این گروه، فراتر از یک عملیات عمرانی ساده است. آن‌ها با نقاشی دیوارها، نصب تابلوهای یادبود و نوشتن جملات پرمغز، دیوارهای خاکستری و فرسوده را به بوم‌هایی برای روایت داستان ایثار تبدیل کردند.

این اقدام، پیامی روشن دارد: «ما فراموش نکرده‌ایم.» در دورانی که دشمنان سعی می‌کنند با تحریف تاریخ و کم‌رنگ کردن نقش شهدا، هویت مقاومت را از بین ببرند، گروه‌های جهادی با حضور میدانی خود، این فراموشی را خنثی می‌کنند. نقاشی‌های روی دیوارهای محله دروازه ری، تنها تزئینات نیستند؛ آن‌ها فریاد خاموشی هستند که علیه جنایات آمریکا و رژیم صهیونیستی بلند شده‌اند. هر خط و رنگ، نشان‌دهنده‌ی خشمی پاک نسبت به ظلم و عشقی بی‌پایان به شهداست.

دیوار به دیوار؛ روایتی از شفاعت و امید

یکی از جذاب‌ترین و تکان‌دهنده‌ترین بخش‌های این روایت، سخنان یکی از جوانان جهادگر است که در حین رنگ‌آمیزی دیوارها مشغول به کار بود. او در حالی که عرق بر پیشانی‌اش نشسته بود، با نگاهی عمیق و دلی سرشار از امید، گفت: «من به اینجا آمده‌ام و این کار را انجام می‌دهم تا شهدای این محله، مرا شفاعت کنند.»

این جمله، عمق معنویت و باور این جوانان را نشان می‌دهد. برای آن‌ها، شهید یک شخصیت افسانه‌ای و دور از دسترس نیست؛ حیاتی در نزد خدای متعال دارد. او گفت: «شهدایی که شاید قسمت‌هایی از بدن‌شان هنوز در میان خاک‌های این منطقه باشد.»

حضور گروه جهادی در این محله، نوعی «تعهد اخلاقی» است. آن‌ها با نقاشی کردن دیوارها، در واقع می‌خواهند بگویند که خاک این محله، مقدس است. هر سنگی که در اینجا وجود دارد، به خاطر خون شهدا سفیدتر و هر آجری که اینجا چیده شده، به خاطر فداکاری آن‌ها محکم‌تر است. این کار، نوعی عبادت است؛ عبادتی که هدف آن نزدیک شدن به خدا از طریق محبت به اولیای خداست.

یادمان شهدا؛ نمادی برای نسل‌های آینده

هدف اصلی از احداث و نوسازی این یادمان، آموزش به نسل‌های جدید است. نسل امروز، که با فضای مجازی و تحریف‌های رسانه‌ای دشمن مواجه است، نیاز دارد تا حقیقت را از زبان کسانی بشنود که قلبشان با خون شهدا گره خورده است. وقتی مردم محله، به ویژه کودکان و نوجوانان، دیوارهای یادبود را می‌بینند، با داستانی روبرو می‌شوند که مستقیماً به زندگی آن‌ها مربوط است. آن‌ها یاد می‌گیرند که همسایه‌هایشان روزی قهرمان بودند و آن‌ها نیز می‌توانند در آینده، حافظ ارزش‌های این خاک باشند.

این یادمان همچنین ابزاری برای مقابله با «فراموشی ساختگی» است. دشمن می‌خواهد ما فراموش کنیم که چرا به اینجا حمله شد، چرا این همه غیرنظامی کشته شدند و چرا ایران باید در برابر تهاجم مقاومت کند. با نصب این یادمان‌ها و روایت داستان شهدای مظلوم، ما به جهان اعلام می‌کنیم که جنایات آمریکا و صهیونیسم فراموش‌شدنی نیست. هر نقاشی روی دیوار، یک گواهی است بر این ادعا که ما درد را فراموش نکرده‌ایم و از آن درس گرفته‌ایم.

پیوند روحانیت و مردم در جبهه فرهنگی

در این میان، نقش حوزه‌های علمیه و روحانیت در هدایت و پشتیبانی از این گروه‌های جهادی غیرقابل انکار است. روحانیت قم به عنوان پایگاه مقاومت فرهنگی، همواره بر لزوم حفظ یاد شهدا و مقاومت در برابر استکبار تأکید داشته است. گروه «مروجان نهج‌البلاغه» نیز با الگوگیری از سیره عملی علمای بزرگ شیعه، نشان داده است که می‌توان با ابزارهای هنری و فرهنگی، به مبارزه با دشمن پرداخت. این همکاری، پیوند میان «نظریه» و «عمل» را تقویت می‌کند. روحانیت با ارائه مبانی فکری و گروه‌های جهادی با اجرای عملی آن، شبکه‌ای منسجم از مقاومت را در سطح محلات ایجاد کرده‌اند.

نتیجه‌گیری

یادمان شهدای محله دروازه ری قم، که با همت گروه جهادی «مروجان نهج‌البلاغه» احیا شده است، فراتر از یک بنای یادبود، زنده‌ترین سند بر جنایات جنگ رمضان و ایثارگری مردم قم است. این یادمان با روایت داستان شهدای مظلومی که در خانه‌هایشان به شهادت رسیدند، به مردم یادآوری می‌کند که امنیت و آرامش امروز، مدیون فداکاری‌های دیروز است.

سخنان جوانی که برای شفاعت شهدا رنگ می‌آزرد، نشان می‌دهد که پیوند میان بازماندگان و شهدا، پیوندی روحانی و قلبی است. این پیوند، ضامن بقای ارزش‌های انقلاب و مقاومت است. امید است که با تداوم چنین اقدامات فرهنگی و جهادی، نام و یاد این عزیزان همیشه در قلب‌ها زنده بماند و نسلی تربیت شود که نه تنها تاریخ را فراموش نکند، بلکه راه شهدا را در عرصه‌های مختلف ادامه دهد. دیوارهای این محله، اکنون فریاد می‌زنند که: «ما هستیم و شما هرگز فراموش نخواهید شد.»

قاسم شفیعی پور