در این طریق، نشاید به غیر او رفیق!

به گزارش خبرنگار سرویس حوزه و روحانیت خبرگزاری رسا، دوست زنده‌دل و اهل ذوقی دارم که توفیق دارد سال‌ها در مشهدالرضا سایه‌نشین محبت رضوی و خوشه‌چین و درس‌آموز مدرسه‌ی جعفری است. گرچه بدین جهت به او رشک برم، اما ارادتم به او وافر است.

مرحمت نمود و تکمله و تعلیقه‌ای بر آخرین نگاشته‌ام در حکایات حج، که بر رنج مقدس در طریق حج استوار بود، مرقوم داشت و ارسال نمود که چنین باشد: «و چه خوش گفته علی عزیز که "سَلْ عَنِ الرَّفِيقِ قَبْلَ الطَّرِيقِ"» و وقتی طریق، سبیل‌الله است، خوشا که رفیق هم خودش باشد؛ ولی انگار شرط رفاقت با حضرتش بی‌کسی است که "یَا رَفِیقَ مَنْ لا رَفِیقَ لَهُ".

حقا سزا چنین باشد که مهمان خدا در طریق کویش، رفیقی غیر او برنگزیند، چون او رفیق من لا رفیق له است! بسی تحسینش کردم که چه زیبا نظر انداخت و چه به ظرافت جلوه‌ی جمال حج را دید و آن کلام گوهرین را به نیکی ادراک نمود که از آن غافل بودم.

حق چنین باشد؛ نشاید هر آن‌که آهنگ دیدارش دارد و قصد حضور در ضیافت کرده و اراده نموده بر مائده‌ی او از مأدبه‌اش بهره گیرد، در طریق رفیقی غیر او بجوید و دل به غیر او گرم بدارد.

اگر دل با کسان دیگر گره زند، رفاقت و شفقت از او نجوید. اگر با غیر، رفیق نبودی و خود را بی‌کس و تنها یافتی و دل به رفاقت غیر او نبستی، رفیقت خواهد شد؛ و اگر چنین شد، هم حبیب تو خواهد بود و هم طبیب آلام تو:
"یَا حَبِيبَ مَنْ لا حَبِيبَ لَهُ"
"یَا طَبِيبَ مَنْ لا طَبِيبَ لَهُ"

هم راهنما، همراه و مونس تو:
"یَا دَلِيلَ مَنْ لا دَلِيلَ لَهُ"
"یَا أَنِيسَ مَنْ لا أَنِيسَ لَهُ"
"یَا صَاحِبَ مَنْ لا صَاحِبَ لَهُ"

و بی‌انس و بی‌رفاقت و مؤانست با آن طبیب و مونس شفیق و صاحب سرمد، دیدن خانه روزی شود، نه لقای صاحب‌خانه!

اما اگر سخن از رفیق در طریق آمد، مراد رفیقی باشد که از آن رفیق لا رفیق له خبر دهد تا دلیل و راهنما باشد به سوی رفیق تعالی در سفر؛ چنان‌که آمده است:
جویم رفیقی را اثر کاو دارد از لیلی خبر
داند کزین منزل قمر کی رفت و کی آمد زحل»

حجت الاسلام حمید احمدی