مؤمن دارای ایمان و روحی آزاد است
![حجت الاسلام علیزاده](/Original/1395/12/01/IMG15082801.jpg)
به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا در تبریز، حجت الاسلام علی علیزاده استاد حوزه و دانشگاه، ظهر امروز در جلسه سلسله گفتارهای معنوی در مسجد دانشگاه تبریز با بیان اهمیت تکبیر در نمازهای جماعت، این امر را دلیل روشنی برای تولی و تبری از فروع دین دانست و گفت: بعد از انقلاب، تکبیر در نمازهای جماعت به طور گستردهای رونق یافت.
وی با بیان اینکه هیچ گونه مشکل شرعی برای تکبیرهای بعد از نماز در ظلم ستیزی و دشمن ستیزی، وجود ندارد، تصریح کرد: این امر بیانگر تولی و تبری یعنی دوستی با دوستان خدا و دشمنی با دشمنان خدا است، در تکبیر در حقیقت قیامی در برابر ظلم و بی عدالتی و آمادگی برای مقابله با دشمنان اسلام است.
مدیر گروه معارف دانشگاه تبریز با بیان حدیث چهاردهم از کتاب امانی شیخ مفید، آزادی را از دو دیدگاه وجود آزادی و احساس آزادی مورد برسی قرار داد و افزود: مؤمنان کسانی هستند که آزادی از درون آنها جاری می شود به طوری که اگر در زندان نیز باشند احساس آزادی میکنند.
وی با بیان حدیثی از امام صادق (ع) در رابطه با ویژگیهای مؤمن و روح آزادی در آن، خاطرنشان کرد: دین داران و مؤمنان کسانی هستند که می اندیشند و چون که مؤمنان می اندیشند همیشه روح و جانشان آزاد است و چون متواضع هستند آرامش دارند و ریشه آرامش در اندیشه آنها است.
عضو هیات علمی دانشگاه تبریز مؤمنان را افرادی قانع خواند و تأکید کرد: مؤمنان بر آنچه که به آنان داده می شود خوشنود هستند و به هیچ چیز دل نمیبندند تا که به فضیلت دست پیدا میکنند و همچنین بصیرت را به دیده آفیت مینگرند و به هر آنچه که به آنان داده می شود قانع و راضی هستند.
وی مؤمن را آزاد و بی قید از معاصی و گناه دانست و تصریح کرد: مؤمن به دلیل این که با هیچ یک از دستانش گناه انجام نمی دهد او را اصحاب یمین و با میمنت نامیده اند؛ اصحاب یمین افراد آزاد هستند و هر زمان قصد ترک گناهی داشته باشند آن را انجام می دهند بنابراین اخلاق برای آزادی است.
حجت الاسلام علیزاده ادامه داد: نعمتی بالاتر از آزادی وجود ندارد اما این آزادی نصیب هر شخصی نخواهد شد؛ در دین اشخاص به دو قسم بدهکار و بدون بدهی تقسیم می شوند افرادی که حق الله و حق الناس به گردن آنها باشد بدهکار هستند و در غیر این صورت بدون بدهی محسوب می شوند؛ هنگامی که انسان بدهکار است باید وسیله ای را به رهن گذارد و انسان گنه کار نیز خود را به رهن می گذارد./854/202/ب1