هیهات که ذلت بپذیریم

به گزارش خبرنگار سرویس فرهنگی و اجتماعی خبرگزاری رسا، عمری است که با شعار«هیهات من الذله» آشناییم؛ و این ندای حسینی را به جان و دل پذیرفته‌ایم. می‌دانیم که حضرت اباعبدالله (ع) در موقعیتی قرار گرفته بود که فرمود: «ألا وَإنَّ الدَّعيَّ ابنَ الدَّعيِّ قَد رَكَّزَ بَينَ اثنَتينِ بَينَ السُلَّهِ وَالذِلَّةِ وَهَيهاتَ مِنّا الذِلَّةُ» البته مثل حسین(ع) ذلت بیعت با یزید را نمی‌پذیرد و برای شهادت آغوش می‌گشاید ولی آنچه از آن غفلت می‌شود زمینه‌هایی است که امام را در موقعیت دو گزینه‌ای، ذلت یا مرگ، قرار داد. اگر آن‌روز مردم پای کار بودند امام به جای دو حق انتخاب، گزینه سومی را انتخاب می‌کرد و آن پیروزی بر استکبار یزیدی بود.

امروز هم استکبار اپستینی همان درخواست یزیدی را دارد؛ تسلیم یا مرگ؛ اما یک چیز فرق کرده؛ امروز مردم پای کار امامشان هستند. بیست و چند روز است که مردم سنگ تمام گذاشته‌اند، هرشب تا سحر فریاد الله واکبرشان تمام وجود دشمن را میلرزاند، از روز شهادت آقا مردم تمام قد قیام کرده‌اند؛ یا نه؛ خدا مردم را پای کار آورده و به رسالتی عظیم مبعوث کرده است. رزمندگان کف میدان و مردم کف خیابان، هردو قیامت کرده‌اند. 

همه  چیز خوب پیش می‌رود الا اینکه نگرانیم باز ابوموسی‌ها فریب عمرعاص‌ها را بخورند و امام را مجبوربه مذاکره با شیطان کنند. یا دوباره جام زهری تعارف کنند؛ دوباره آنان که ادعا می‌کنند «زبان دنیا را بلد هستند» از سوراخ‌ها بیرون بخزند و برجامی دیگر که نه!؛ «امام شهید» دیگری رقم بزنند.

مردم قهرمان حواسمان باشد بوی توطئه می‌آید نکند یکبار دیگر مالک را از پشت خیمه معاویه برگردانند.

فریب «تصمیم نظام است»، «از دفتر پیام دادند»، «با رهبری هماهنگ شده» را نخوریم.

طبق قانون اساسی، اعلام جنگ یا صلح صرفا در اختیار ولی‌فقیه است نه هیچ کس دیگر. 

پس نه از غیر حضرتش چیزی می‌پذیریم، نه واسطه‌ای را قبول داریم و نه مقام ناشناسی را می‌شناسیم.

راهش این است: هرکس بدون اذن صریح و شفاف امام امروز، آقا سید مجتبی خامنه‌ای، سخن از مذاکره یا شروط پایان جنگ گفت دهانش را خورد کنیم. 

والسلام

محمود مقدمی