فریادها را نتوان برید

به گزارش خبرنگار سرویس فرهنگی و اجتماعی خبرگزاری رسا، باران شدت گرفته است، از پیچ کوچه به سمت میدان حرکت میکنیم. صداها مثل هر شب نیست. میگویم: سر و صدایی نیست، انگار امشب مراسم نیست و یا شاید به خاطر اتفاقات صبح زودتر به اتمام رسیده است. 

هنوز حرفم کامل تمام نشده است که خانم رهگذر بغل دستی ام میگوید: مراسم نیست چیه! سر و صدا نباشه خودمون سر و صدا راه می اندازیم. سرم را برمیگردانم خانمی مانتویی است با شالی روی سر که دو کودک همراهش هستند. هنوز صحبت مادر تمام نشده که پسرش بلند فریاد میزند: «الله اکبر ... » و همه رهگذران همصدا و بلند الله اکبر می‌گویند.

به میدان نزدیک تر می‌شویم، امشب مانند هر شب مردم پرشور حضور دارند، قدری به خاطر باران صدای بلندگوها سختتر به گوش میرسد. من اما همچنان به ایمان و اطمینان آن خانم رهگذر فکر میکردم و به یاد سخنان شهید آوینی می افتم که: "حلقوم‌ها را می‌توان برید، اما فریادها را هرگز. مسلمانان ...اسلحه برخواهند داشت و از هویت خود دفاع خواهند کرد تا نظم نوین آمریکایی بر جهان سیطره نیابد."

دکتر حوریه بزرگی استاد گروه مطالعات فرهنگی و ارتباطات دانشگاه باقرالعلوم(ع)