بررسی تجربههای پسابحران در جهان نشان میدهد که «بازسازی» و «نوسازی» به تنهایی نمیتوانند ضامن امنیتِ شریانهای حیاتی باشند و حرکت به سمت شبکههای تاب آور الزامی برای بقای اقتصادی است.
شاهنامه فردوسی در طول قرنها نه تنها یکی از مهمترین متون هویتساز ایرانیان بوده، بلکه در میان عشایر و اقوام مختلف ایران نقشی فراتر از یک اثر ادبی ایفا کرده است. اهمیت این کتاب در حفظ روحیه حماسی و جنگاوری به اندازهای بود که حکومت رضاشاه در جریان سیاستهای تمرکزگرایانه و اسکان اجباری عشایر، به جمعآوری و حذف نسخههای شاهنامه از میان آنان اقدام کرد؛ سیاستی که در برخی موارد با خشونت نیز همراه شد.