مدیریت خستگیناپذیر و حضور میدانی
به گزارش خبرنگار سرویس سیاسی خبرگزاری رسا، در تاریخِ حکمرانی، همواره میانِ «مدیر پشت میز» و «مدیر در صحنه» فاصلهای معنادار بوده است؛ فاصلهای که گاه سرنوشت یک پروژه، یک کشور و یا حتی اعتماد یک ملت را تعیین میکند.
شهید آیتالله سید ابراهیم رئیسی رئیس جمهور فقید، از آن چهرههایی بود که نامش با حضور میدانی، پیگیری بیوقفه و خستگیناپذیری در خدمت گره خورد.
او از جنسِ مدیرانی نبود که مسائل را صرفاً در گزارشهای اداری، نمودارها و آمارهای سرد ببیند؛ بلکه میکوشید خود را به متن واقعیت برساند، خاک میدان را لمس کند و رنج مردم را بیواسطه بشنود.
در سبک مدیریتی شهید رئیسی، حضور در میان مردم فقط یک رفتار نمادین نبود، بلکه بخشی از منطق تصمیمسازی او به شمار میرفت. سفرهای استانی، بازدیدهای سرزده، گفتوگو با کارگران، کشاورزان، معلمان، دانشجویان و خانوادههای کمبرخوردار، همگی نشان میداد که او مدیریت را امری انتزاعی و دور از زندگی روزمره نمیدانست.
برای او «دیده شدنِ مشکل» مقدمهی «حل شدن مشکل» بود. از همین رو حضور او در مناطق محروم، پروژههای نیمهتمام، بنگاههای تولیدی راکد یا گرهخورده، پیام روشنی داشت و آن اینکه «مسئولیت، وقتی معنا پیدا میکند که در میدان آزموده شود».
شهید رئیسی خستگی را نه بهعنوان امری طبیعی و اجتنابناپذیر، بلکه بهعنوان مانعی در مسیر خدمت میدید. همین روحیه بود که در چهرهی او نوعی جدیت آرام و پشتکار ممتد پدید آورده بود؛ جدیتی که نه از هیجان لحظه؛ بلکه از باور عمیق به تکلیف سرچشمه میگرفت.
او بهخوبی دریافته بود که جامعه، بیش از هر چیز، از مسئولانی اثر میپذیرد که اهل حضور، مشاهده، شنیدن و اقدام باشند. مدیری که در کنار مردم میایستد، نهفقط از دردها آگاهتر میشود؛ بلکه در افق تصمیمگیری نیز واقعبینتر، دقیقتر و انسانیتر عمل میکند.
از این منظر، مدیریت خستگیناپذیر شهید رئیسی صرفاً یک «سبک کاری» نبود؛ بلکه صورتبندی اخلاقی قدرت بود. قدرت در این نگاه، وسیلهای برای آسایش شخصی نیست؛ بلکه ابزاری برای کاهش رنج دیگران است و همین معناست که از حضور میدانی او، تصویری ماندگار ساخته است؛ تصویری از مدیری که در برابر دشواریها عقب نمینشیند، از سفر و پیگیری و گفتوگو فرار نمیکند و تا آخرین لحظه، مسئولیت را نه شعار، که میدانِ عمل میداند.
روحش شاد و یادش گرامی باد
سعید چراغی