دلنوشته؛
کربلا تکرار شدنی است/خیمه امام حسین همینجاست
آزمون حقیقی وفاداری به خیمه امام حسین (ع)، نه در حسرتهای محرم، که در واقعیتهای جنگ رمضان و انتخاب میان ایستادگی یا فرار در لحظات حاضر رقم میخورد.
به گزارش خبرنگار سرویس حوزه و روحانیت خبرگزاری رسا، حتماً برای بسیاری از ما پیش آمده است. هنگام روضه، وقتی ذکر مصیبت سیدالشهدا (ع) یا حضرت زهرا (س) به گوش میرسد، دلمان میلرزد و ناخودآگاه زمزمه میکنیم: «ای کاش من هم آن زمان بودم! ای کاش در خیمهامام حسین (ع) یا در خانه علی (ع) حضور میداشتم! ای کاش میتوانستم مانع آن وقایع بشوم...» اشک سرازیر میشود و حسرت حضور، جان را میفشارد.
اما درست در همین حین، صدای دیگری هم در درونمان بیدار میشود؛ صدایی محتاط و واقعبین که میگوید: «حتی اگر آن زمان بودی، معلوم نیست چه میکردی. شاید جزو همان بودی که شب عاشورا خیمه را ترک گفتند و یار را تنها گذاشتند.»
در سوی دیگر، بعضی با قاطعیت میگویند: «اگر بودم، حتماً تا آخرین نفس پای رکاب سیدالشهدا میجنگیدم و شهید میشدم.»
این میانه، ما میمانیم و یک سوال بیپاسخ: اگر آن روز نبودیم، چگونه بدانیم اهل کدام سرا هستیم؟
اما این روزها، در این جنگ اخیر، در این ماه رمضانِ جنگ، خود را با آزمونی تازه روبرو دیدم. به جای حسرت کربلا، به این نبرد امروز خیره شدم و از خود پرسیدم:
در این میدان واقعی، چند قدم پای کار بودم؟
چقدر خود را به جای سختش انداختم؟ چقدر به دنبال بهانه بودم برای نرفتن، ماندن، ساکت نشستن، یا فاصله گرفتن؟ چقدر ترس، تنبلی، مشغله و عادتهای روزمره، تعیینکنندهٔ «بودن» یا «نبودن» من شدند؟
و آنگاه فهمیدم که برای سنجیدن خود، لزومی ندارد که حتماً شب عاشورا در خیمه امام حسین (ع) باشیم. همین امروز، همین شبهای طولانی و سخت، این چهل روز آتش و مقاومت پیش از آتشبس، خود خیمهای است برپا. خیمهای که از همان عمودهای وفا و خیانت، شجاعت و فرار، ایستادگی و سستعهدی ساخته شده است.
حضور در خیمه امام حسین (ع)، با «ای کاش» های گذشته سنجیده نمیشود، بلکه با «انتخابهای» امروزِ ما محک میخورد. آیا ما در لحظاتِ سختِ جنگ، وقتی همه چیز پر از ابهام بود، جانب حق را گرفتیم؟ آیا بهانهها را کنار زدیم و در صحنه ماندیم؟ اگر پاسخ مثبت است، بدانید که شما در رکاب سیدالشهدا بودهاید. شما همان «حبیب»ِ مدرن هستید که در میدانِ نبردِ حقیقت، امتحانِ خود را پس دادهاید. خیمهی حسین (ع) هرگز تنها به گذشته محدود نمیشود؛ بلکه به هر کسی تعلق دارد که در لحظهی امتحان، انتخابِ ایستادگی و وفاداری کند.
جواب اماننامه را نه در تاریخ، که در همین نبردِ سرخِ این روزها میتوان یافت. اگر در این خیمه پایمرد بودیم، آن روز هم اهل رکاب بودیم. و اگر امروز از میان رفتیم و بهانهآوردیم... بدانیم که کربلا بیتکرار نبوده است.
و چه بسیار طلاب و بسیجیانی که آن شب ها، جان خود را در دست گرفته و در میادین حضور پیدا کردند و برنگشتند؛ اما ...
علی رشیدیان
ارسال نظرات