احیای کتاب خدا

به گزارش گروه سیره امامین انقلاب خبرگزاری رسا، اختصاصات یعنی ویژگی‌های منحصربه‌فرد یک شخص در تاریخ. مثلاً یکی از اختصاصات امیرالمؤمنین علیه‌السلام این است که در کعبه متولد شده‌است. در این سلسله مطالب به اختصاصاتِ رهبر شهید انقلاب اسلامی می‌پردازیم؛ یعنی ویژگی‌های استثنایی ایشان که در تاریخ حکمرانی این سرزمین نظیری ندارد. این اختصاصات بیشتر ناظر به داده‌های واقعی‌ زندگی ایشان است نه هندسه فکری آقای شهید. 

احیای کتاب خدا

در نونهالی طلبه شد. جثّه‌ی نحیف و چشمان ضعیف و سیما و حالی محجوب داشت، امّا زیلو و نمدِ حجره زیر پایش می‌جنبید. هم‌حجره‌ای که هم‌سن و هم‌ریش او بود، بساط شام را آماده کرد و هر‌چه منتظر ماند، دید او نمی‌نشیند و طول و عرض حجره را می‌رود و می‌آید تا یکی از غوامض درس آن روز را به ذهن بسپرد. به چشم می‌دید او می‌کوشد، امّا بر تمام مفهوم احاطه نمی‌یابد. هم‌درس، صبرش به سر آمد و گفت: آقا سیّدعلی! بی‌خیال شو ... بیا شام را بخوریم ... آن مطلبی را که شما متوجّه نشدی، من هم نفهمیدم. اصلاً فکر نمی‌کنم کسی در مدرسه آن را فهمیده باشد. شاید خود استاد هم خوب بلدش نبود. رها کن...

سیّدعلی لحظه‌ای ایستاد و شمرده و آرام به هم‌حجره‌ای‌اش گفت: دوست عزیز! وقتی من دوست دارم الگویم امام صادق باشد، زشت نیست که این مطلب را نفهمم؟

بعدها با اشاره به این خاطره (نقل به مضمون) گفت: سال‌هاست دارم توی قنوت نمازم دعا می‌کنم که ای خدا! کاری کن من زنده‌کننده‌ی دینت باشم ... امّا نرسیدم به آنچه می‌خواستم ... مردان بزرگ، دوردست‌ها را می‌بینند و دعاها و آرزو‌هایشان حساب‌شده است. اگر امام خمینی دین اسلام را به صحنه آورد و عالَمی تازه ساخت، او پرچم قرآن را برافراشت و با توجّه ویژه به این کتاب، آن را در محافل شیعی وارد و احیا کرد.

همواره این اتّهام به شیعیان زده می‌شد که نسبت به کتاب خدا کم‌توجّه هستند؛ مفسّرانِ قرآنشان زیاد نیستند، به آن اندازه حافظ و قاری ندارند و جلسات قرآن بین آن‌ها پُررونق نیست. امّا در سده‌ی اخیر، مرحوم آقای علّامه طباطبایی با تفسیر «المیزان»، انقلابی در بین تفاسیر پدید آورد و رهبر شهید انقلاب که دلبسته‌ی علّامه هم بود، قرآن را به متن جامعه آورد. نسبت به جلسات قرآن حسّاس بود. حافظان و قاریان و مفسّران را تشویق می‌کرد و هر آنچه به نظرشان برای احیای قرآن ضروری بود، انجام داد؛ از برنامه‌های مختلف تخصّصی و تبلیغی در فضای رسانه‌ای تا تشویق برای برپایی دارالقرآن‌ها و جلسات قرآن.

علاقه و اهتمام او به قرآن چنان بود که اکنون می‌توان ده‌ها هزار حافظ و قاری و مفسّر و فعّال قرآنی را دید که در مجامع اسلامی، در محلّه و مرئای وطن، پرچم قرآن را برافراشته‌اند. واپسین جلسه‌ی رهبر شهید هم در تکریم قرآن بود. در اوج تنش‌های سیاسی و تهدیدات امنیّتی، با اینکه جلسه‌ی افسران و همافران نیروی هوایی برگزار نشد، امّا محفل قرآنی را برگزار کرد.

در تاریخ حاکمان در سرزمین ما، کسانی بودند که به مباحث دینی علاقه‌مند باشند؛ حتّی برخی از آن‌ها با اینکه به شعائر دین پایبند نبودند، دوست داشتند این‌طور به نظر بیاید که حامی و مشوّق برپایی شعائر هستند. امّا در تاریخ حکمرانی ایران، این جزو اختصاصات آقای شهید بود که به شکلی عملی و ریشه‌ای و راهبردی، روی زمین، به وصیّت استادش عمل کند و قرآن را به صحنه بیاورد و آن را بر صدر بنشاند.